Vandaag is het de dag van de zorg.

Op deze dag staan we altijd even extra stil bij alle zorgmedewerkers. Dit jaar is het even anders dan anders.
Met de huidige corona situatie lijken wij meer dan anders te waarderen wat de zorgmedewerkers voor ons betekenen. Ook bij BHV-Mobile staan we daar dit jaar weer even extra bij stil. Gezien de situatie ligt ons werk als opleidingsinstituut op dit moment stil. Onze instructeurs hebben hierdoor geen werk. Hoe mooi en bijzonder is het dat zij zich op dit moment hebben aangemeld voor een baan in de zorg. Een extra helpende hand waar nodig.

Wij zijn hier zo trots op dat wij enkele van hen vandaag in het zonnetje willen zetten!

 

Lees hier het verhaal van:

Miranda Stet

Vanaf 2003 ben ik werkzaam bij BHV mobile als ZZP instructeur in de EHBO en BHV. Het zijn mooie, gezellige, drukke en rustige jaren geweest, maar wat we nu meemaken is natuurlijk wel heel bijzonder. We mogen en kunnen niemand meer opleiden om levensreddende handelingen uit te voeren. Vanaf het begin van het jaar stond mijn agenda bomvol met lesgeven en vanaf half maart is mijn agenda leeg… Ik ben verpleegkundige en ook daarin gaf ik veel lessen. Met name de verpleegtechnische vaardigheden, ook dat mocht niet meer.

Gelukkig werk ik nog altijd in de thuiszorg bij een gespecialiseerd team. Wij doen alle infuustherapie bij de mensen thuis. We geven antibiotica via het infuus, prikken infusen aan en geven ook morfine en slaapmedicatie via het infuus. Het team waarin ik werk is erg blij dat ik wat meer tijd heb om in te vallen, want het is natuurlijk wat drukker. De ziekenhuizen vinden het heel fijn als patiënten thuis de medicatie kunnen krijgen en zodoende niet in het ziekenhuis hoeven te blijven. De cliënten die ik bezoek zijn heel erg blij met ons. Ze vinden het fijn om iemand te zien en een praatje te maken. We krijgen bij iedereen koffie aangeboden, soms met een heerlijke koek of gebak. Dan ga ik na het werk maar een half uur hardlopen, want anders pas ik mijn uniform straks niet meer. De cliënten zijn blij dat ze thuis zijn en niet in een ziekenhuis opgenomen zijn.

Persoonlijk vind ik het wel heel bizar dat wij in de thuiszorg geen beschermende maatregelen hebben, zoals mondkapjes. Ze zijn er helaas niet. Wij komen niet bij de cliënten als zij ziek zijn, hoesten of koorts hebben. Dan gaat ons speciale coronateam daarheen en die zijn wel goed beschermd.

Het mooie van verpleegkundige is dat je altijd overal inzetbaar kan zijn. Toch hoop ik dat we binnenkort weer les mogen geven.

Iedereen blijf gezond en houd die 1,5 meter afstand. Zo hopen we dat alles weer gauw `normaal` wordt.

Miranda Stet

IC-verpleegkundige

 

 

Lees hier het verhaal van:

Gerda de Vink

Als instructeurs EHBO, BHV en alles wat ermee samenhangt op veiligheidsgebied waren we één van de eerste groepen die niet meer op de gebruikelijke manier aan het werk konden, want afstand houden tijdens een reanimatie les is lastig. Plotsklaps stond alles stil. De nood was hoog in de zorg; thuiszitten voelde niet goed. Daarom meldde ik me de eerste week al aan als herintreder, ik ben tenslotte jaren verpleegkundige geweest.

Het duurde even voor de organisatie rond was, maar toen ging het ook hard. Ik stond bij de kweker, op zoek naar een beetje groen en leven, toen ik werd gebeld of ik snel naar huis kon om de mail te beantwoorden zodat ik aan het werk kon. Wind mee, zo thuis en daarna was het wachten op het rooster. Ondertussen kreeg ik een flinke verzameling e-learning om de technische vaardigheden bij te spijkeren. Teveel om in één keer te doen, dus dacht ik #bennieblond, ik kijk wat het meest relevant is, maak van die onderdelen het examen en als ik er niet meteen doorheen kom kijk ik waar de hiaten zitten.

Onverwacht werd ik op vrijdagmiddag 17u gebeld hoe snel ik ter plaatse kon zijn, want er was een uitbraak op een onverwachte plek en er was geen verpleegkundige beschikbaar. Even voelde het als vroeger op de spoed, wonend achter de singel in mijn kleine huisje. Als ik dan de ambulance hoorde gaan werd, hup, de tandenborstel in de wasbak gekwakt en sprong ik op de fiets. Werk aan de winkel! Spannend, want het is wel 20 jaar geleden dat ik echt dagelijks aan het bed stond, hoewel… sommige dingen verleer je niet.

In deze bijzondere situatie rond corona overheerste aanvankelijk het gevoel van onveiligheid. Ook bij de organisatie was het nog wennen, wat is nodig, hoe organiseer je dat, wat is vies, wat is schoon. Afstand houden is er in de zorg niet bij, dus moet je jezelf beschermen en alles in één keer meenemen. Dat geeft stress, ook bij de patiënten. De eerste dagen vroeg ik me regelmatig af of ik geen koorts had of andere klachten. Op zoek naar een thermometer vond ik de digitale, ooit aangeschaft toen de kinderen klein waren: batterij leeg en waar vind je nu een nieuwe. Toch nog een kwikthermometer gevonden; dat doet het altijd.

Werken in zo’n mummiepak is bloedheet. De bril beslaat als je bezig bent en je kunt niet aan je neus kriebelen met een masker op. Die jas heeft een plastic laagje en je weet dat je er na een pauze weer een uurtje of 4 tegenaan mag; op een gegeven moment voelt het als fietsen in de regen terwijl het 25 graden is.

Maar het ergst van alles is het feit dat de mensen in heel korte tijd zo enorm ziek en benauwd kunnen worden dat er geen houden aan is. Mensen die positief getest zijn zijn bang; ze zien hoe hard het gaan kan, terwijl niet iedereen ziek wordt. Mensen lopen het virus soms op terwijl ze herstellend zijn van een ingreep of ziekte en kunnen dit er dan niet bij hebben. We weten nog heel veel niet over dit virus, maar één ding weten we wel en dat is dat het enorm besmettelijk is….. dus houd afstand waar het kan.

Gerda de Vink.

IC-verpleegkundige